بی هیچ حرفی..

این روزا یاس و سرگشتگی همه وجودمو گرفته..امروز وقتی نماینده وزارت کشور بود یا نمیدونم شورای نگهبان داشت تو تلویزیون میگفت که انتخابات 40 میلیونی ایران در واقع رفراندومی بود برای دادن یک آری دیگر به جهموری اسلامی!!چنان منفجر شدم که مامانم از جا پرید فقط صدای خودمو می شنیدم که با فریاد میگفتم خفش کنید این تلویزیون لعنتیو…
یاد اون چارشنیه کذایی افتادم 20 خرداد روز آخر تبلیغات،رفته بودیم توی ستاد مرکزی میرحسین که طرفدارای وحشی احمدی نژاد حمله کردن و ستاد رو محاصره کردن یادم نیست چی شد فقط میدونم جلوی صورتمو گرفته بودم که از شیشه هایی که میشکست و پاره آجرایی که رو سرمون میریختن فقط صورتمو نجات بدم وقتی بعد از چهل و پنج دقیقه بالاخره با دخالت پلیس از اونجا من و بقیه نجات پیدا کردیم و با سر و صورت خاکی و ژولیده و آشفته بالاخره رسیدم خونه..خیالم راحت بود که دیگه این آخرشه!اما حالا چی؟4سال دیگه باید این خفتو تحمل کنیم؟
واقعا” احساس میکنم جای هیچ حرف و بحث سیاسی نیست…فقط تو یه بهت سنگین و غمگین به سر می برم و در غم عزیزان ناشناخته ای که این چند روز تو تهران کشته شدن سوگوارم…