یاسی

چند روز پیش اون گربه سیاه سفید عوضی رو تو کوچه دیدم کفش تابستونی پام بود با 3 متر پاشنه! ناخودآگاه خواستم یه لنگه کفشمو دربیارم بکوبم تو سرش که با بوق ماشین احسان که درست پشت سرم بود به خودم اومدم که یعنی این کارا چیه؟(طفلک احسان هنوز به خل بازیا من عادت نکرده)…
بازم یاد یاسی افتادم..
تازه سرشو از تخم دراورده بود که بابام از تو زمیناش پیداش کرده بود و اوردش برا من که بزرگش کنم ، یه تیکه گوشت سیاه کوچولو بود لخت و بدون پر و بی دفاع از سرما میلرزید..ازش چندشم شد.
اما وقتی نگاهش بهم افتاد تصمیم گرفتم نذارم از تنهایی بمیره!اسمشو گذاشتم یاسی…روزای اول با دستای خودم غذا میذاشتم تو دهنش و با لوله خودکار آب میریختم تو گلوش،کم کم پر در می اورد و روز به روز بزرگتر میشد دیگه کم کم یاد گرفت خودش غذا بخوره اولا خیلی با مزه بود بلد نبود درست بخوره بازم میومد طرف من که بذارم تو دهنش…یاسی قشنگ من روز به روز بزرگتر و خوشگلتر و شیرین تر میشد دیگه شبانه روز تو اتاقم و با من بود تو قفس هم نبود آزاد آزاد..
به عشق اون گاهی کلاسای دانشگاهو دو در میکردم تا بیشتر پیشش باشم گاهی ساعتها مینشستم گوشه حیاط و شیرین کاریاشو تو باغچه و بازی کردنشو تو گلها تماشا میکردم..
سوت که میزدم هر جا بود میومد وقتی با تلفن حرف میزدم می پرید رو شماره ها و شاسی تلفن رو قطع میکرد و چون میدونست الان دعواش میکنم زودی فرار میکرد،عاشق بازی کردن با کاغذ بود وقتی جزوه هام پخش و پلا بود و درس میخوندم میومد یواشکی از کنارم با نوکش کاغذامو میبرد و داد منو هوا می برد اونوقت باید یه ساعت دوباره جزوه ها رو مرتب میکردم وقتی خواب بودم میومد نوک میزد رو صورتم،دکمه های بلوزمو میکشید…
وای که صد تا از این برنامه دیدنیها که تلویزیون نشون میده به یکی از شیرین کاریا یاسی من نمیشد.
اون روز تلخ تابستونو هیچوقت یادم نمیره..یاسی هوای تابستونی رو خیلی دوست داشت منم داشتم میرفتم بیرون واسه همین گذاشتمش تو قفس قشنگش و آویزونش کردم به میخ رو دیوار حیاط..وقتی برگشتم سریع رفتم پیشش که ببرمش تو اتاق چون میدونستم الان قیافش تو همه و حسابی شاکیه و قفسو دوست نداره…وقتی پرهای خونیشو کف قفس دیدم و تو همون حین گربه پرید رو دیوار تازه فهمیدم یاسی نازنین من چه بلایی سرش اومده…چشام سیاه شد و اشکم درومد چنان گریه ای میکردم که هیچکس نمیتونست آرومم کنه ،البته مامان و بابا و سیاوش هم حالی بهتر از من نداشتن اما حداقل گریه نمیکردن یادمه تا دو ساعت تموم من فقط اشک میریختم و هق هق میکردم..
جای یاسی شیرینم کنارم خالی بود..
هنوزم وقتی اون گربه رو میبینم داغم تازه میشه…قفس یاسیم هنوز گوشه حیاطه..
کاش یه بار دیگه میدیدمش، راستی پرنده ها هم اون دنیا زنده میشن؟