من ابله نیستم اما عادت کردم!

سلام قبل از هر چیز منو به خاطر تاخیرم ببخشید به قول بعضیا پست باید خودش بیاد!
آریو عزیز منو دعوت کرده به بازی ” صبح روز رفتن” همه ی کسایی که به رفتن یا به عبارتی فرار کردن از ایران فکر میکنن توی این بازی دعوتن و میتونن براش یه قصه بنویسن.
من به رفتن فکر نمیکنم پس بهتر بود تو این بازی شرکت نکنم اما چون رد دعوتو خلاف ادب میدونم پس مینویسم…

دیگه خودم هم از مرور کردن خاطراتم خسته شده بودم از همه ی اون ظلمهایی که با چشمای خودم با این سن کم دیدم از زنی که به حجابم گیر داد ،از دوستم که میخواست فرار کنه و بره تهرون !میگفت میره کار کنه و سالم زندگی میکنه ولی مگه میتونست؟همون شبی که داشت میرفت طاقت نیوردم و به بابام گفتم و درست توی ترمینال با بابام رفتیم برش گردوندیم.
یه روز که از دانشگاه برمیگشتم از متلکها و نگاه هایی کثیف 2 تا جوجه بسیجی حالم به هم خورد اما کاری نکردم جواب هم ندادم چون معلوم نبود چی به سرم میاد!
تصمیم گرفتیم با دوستم صبح های زود بریم دوچرخه سواری یه روز با تفنگ ژ3 جلومونو گرفتن گفتن پس کو چادرتون؟میخواستم بگم دوچرخه سواری با چادر؟؟؟ اما از نگاه اون آدم ریشو ترسیدم!
من ،ما ، هیچی نمیخواستیم هیچی نمیخوایم جز یه ذره آزادی! همین!چرا فکر میکنن ما اگه آزاد باشیم آدمای خطرناک و ترسناکی میشیم؟به لجن کشیده میشیم؟ نه ما فقط راحت تر زندگی میکنیم ما فقط….بی خیال!
داشتم میگفتم از فقر،وحشتناک ترین کلمه برای من، که به نظرم تک تک آدمای دنیا تو بوجود اومدنش مقصرن!ازتبعیض، فساد،فحشا،دزدی،ریا،کلک ،باند بازی،دخترای خیابونی،وحشت اوین،دروغ..دروغ..و دروغ!
اما با همه ی اینا نه!من نمیتونم به همین راحتی از خاکم دل بکنم از خاکی که توش بزرگ شدم توش گل بازی کردم و تو سر و کله دوستام زدم..
من اینجا رو دوست دارم با همه ی تلخ بودنش..من نمیتونم یه قطره اشک مادرم رو فدای یه عمر خوشبختی خودم کنم تازه اگه اونور آبها خوشبختی وجود داشته باشه برای من غریب مهاجر!
شمردن موهای سفید بابا برای من یه غم تلخ داره اما نمیتونم که نبینم!نمیتونم بدون بوسیدنشون هر روز زنده بمونم..
اینجا هنوز خیلی چیزا برای دوست داشتن وجود داره..خیلی چیزا…شاید بهتر باشه یه کم کوتاه بیایم یه کم واقعیت کشورمونو درک کنیم و سعی کنیم باهاش کنار بیایم.
شاید این جمله کمال ابلهی باشه اما من ابله نیستم من به دروغهای دولت عادت کردم!!!
من به احمدی نژاد با همه ی سادگیش و خوش خیالیش و غرض ورزیای کودکانه اش میخندم!
من دیگه حرص و جوش نمیخورم وقتی میبینم به ایرانی به چشم تروریست نگاه میکنن!من به تلاشهای احمقانه گشت ارشاد برای امر به معروف خنده ام میگیره!وقتی از کانالهای تلویزیون خودم خوشم نمیاد خیلی راحت میزنم ماهواره!من هر جور دلم بخواد لباس میپوشم هر رنگی که دوست دارم فقط یه کم نجیبانه تر!من حسابی آرایش میکنم مگه من چی میخوام که بخوام همه دلبستگیا و وابستگیامو بذارم و برم؟
من این کشوروخاک رو با همه ی عقب موندگیاش عاشقانه دوست دارم!!