دلت شکست،میدونم.

هنوز صدای جنگ میومد بوی ترس و خون و خاک .. صدای پرواز وحشتناک هواپیماهای جنگی، صدای آژیر قرمز…هنوز صدای جیغ دخترهمسایه که خونشون تو یه لحظه با خاک یکی شد و اون وحشتزده به پیکر بی جان عزیزترین کساش نگاه میکرد تو گوشت می پیچید..هنوز عروسک خاکی و پاره اش تو دستش بود..تو محکم بغلش کردی که نترسه و جیغ نزنه اما مگه میشد؟ از بچگی دوستش داشتی وبارها و بارها تورویاهای بچگیت عروست شده بود و حالا چه غریبانه و یتیمانه در آغوشت می لرزید…
تصمیمتو گرفتی باید میرفتی جبهه..اما هنوز بزرگ نشده بودی هنوز غروبا بیخیال هیاهوی جنگ تو کوچه فوتبال بازی میکردی..مادرت سعی کرد جلوتو بگیره اما نتونتست دخترهمسایه به پات افتاد اما نه تو تصمیمتو گرفتی باید به خاطر شرافت خودت و عزیزانت میرفتی، میرفتی تا در حد خودت بجنگی با اون بی شرم هایی که همه چیز ملتتو تو اون سالهای سخت و سیاه گرفتن….
تو روزای پر از دود و خاک و گلوله و توپ و تانک و کشته های جنگ تنها دلخوشیت نوشتن نامه به دختر همسایه بود……..
انتظار….
انتظار….
اما دیگه هیچوقت از تو خبری نشد، نه پیامی نه خبری نه نامه ای..روزگار و سالها گذشت……
امروز دیگه نه مادر منتطری مونده نه دختر همسایه ای نه نامه ای نه هیچی…فقط یه پیکر آوردن به اسم شهید گمنام! گذاشتن وسط دانشگاه!
اما جای توکه اونجا نیست جای تو یه آرامگاه پاک و دنج بود برای همه کسایی که اگه گاهی دلشون گرفت بیان پیشت تا با دیدنت بفهمن چقدر مظلوم بودی چقدر مظلوم رفتی اونوقته که همه غصه های خودشون یادشون میره…
دیدیم که چقدر به جسم بیجان زجر کشیده و ناکامت بی حرمتی شد! اما اینو نذار به حساب دانشجوهایی که دلشون میخواد راه تورو ادامه بدن و از شرافت مملکتشون عین تو اما یه جور دیگه دفاع کنن،این بی حرمتی که تو حریم دانشگاه به پیکرت شد تقصیر کسایی بود که خواستن با خون تو برای خودشون آبرو بخرن….
از برادر و خواهرای دانشجوت کینه ای به دل نگیر اونا هم بیگناهن عین تو! اونا هم بازیچه شدن اونا هم مثل تو سوختن..
از اتفاقات دانشگاه دلت شکست،میدونم.
اما بیا و برای ما از اون بالایی که هستی دعا کن شاید واژه های معصوم تو خلوت بی وجدانی نامردای روزگارو بشکنه….

پس نوشت:این مطلبم اشاره داره به حوادث اخیر دانشگاه پلی تکنیک و امیر کبیر.