نفهمیدم در این عالم پدر کیست..

وقتی رفتی نیمه ای از وجودمو کندی و با خودت بردی به چشمای وحشت زده ی من نگاه کردی و گفتی نترس زود میام اما مگه حتی حرفای تو هم میتونست دل نا آروم  منو تسلی بده؟گفتی تو باید افتخار کنی من دارم مثل یه مرد میرم مردی که از شرافتش،حق برادرای بی دست و پاش،حیثیتش وآبروی اجدادیش دفاع کرده …

اما من تو دلم گفتم کجا؟تو این مملکتی که شرافتو  به یه پک سیگار میفروشن؟جایی که پسراش به قد ارزنی بها نمیدن قهقه های مستانه دیوانه وارشونو به نگرانی دلهای مادرای زجرکشیده؟…جایی که…چه فایده؟تو که داری میری…حتی حرفای تو هم مرهمی به قلبم که حالا احساس دردی توش پیچیده بود،نبود.

 حالامنی که شبها تا مینشستی پای تلویزیون  عشقم این بود که بیام دراز بشم کنارتو ودستاتو بگیرم و بوس کنم  این شبای طولانی پاییزو چه کار کنم؟ همیشه وقتی دستاتو میگرفتم وقتی رد پای رنجهای دنیا و روزگار بزرگ شدن خودمو تو چین و چروکاش میدیدم اول از همه خدا رو شکر میکردمو میگفتم خدایا این دستو هیچوقت از من نگیر بذار تمام سهم من از زندگی باشه و حالا من چه غریبم…

تو آخرین لحظه به پرنده محبوبت هم غذا دادی و عجیب بعد رفتنت صداش دیگه درنیومد گوشه قفس کز میکنه و فقط نگاه میکنه…میدونستم تو اون جای سردو تاریک و کثیفی که داری میری هیچی به جز گریه های من آزارت نمیده پس صبور موندم تا ازم خداحافظی کردی بی اینکه به چشمام نگاه کنی یا حتی منو ببوسی آره تو حتی یه بوس کوچولو هم نکردی اونم منو تویی که مامانم میگفت انقدر همو بوس میکنید آدم از چلپ چلپش خسته میشه!!!بعد ما میخندیدیمو میگفتیم مامان چه حسودی میکنه!!!!

وقتی از پشت سر نگاهت کردم انگار تازه فهمیدم چقدر برام عزیزی… این همه وجود منه که داره میره؟خدایا مگه تو نمیدونی من صدای تپش قلبم با صدای نفسهای اون یکیه؟با اون شب یه نقطه ریز و بی معنی تو دفترهستی بود و من هر چقدر تنها و بی کس بودم ازش وحشتی نداشتم …

وقتی صدای بسته شدن در اومد بغضم ترکید وجودم نصف شد تنم یخ زد و تو خلا رها شدم…صدای گریه فضای اتاقمو پر کرد و من یتیمانه سر به دیوار گذاشتم…گوشه اتاق تفنگ شکاریتو دیدم یادمه بچه گیهام یکی از نمادهای افتخار و غرورم بود تا بزرگ شدم حتی الانم گاهی به نامزدم میگم اگه اذیتم کنی با همین تفنگ بابام میکشمت! اونم می خنده و میگه جرئتشو نداری جوجه!عینکت که همیشه گمش میکردی و کلی همه دنبالش میگشتیم حالا رو میزه انگاری اونم دیگه حوصله قایم موشک نداره!تمام وسایلت دارن بهم دهن کجی میکنن حتی کت و شلوارت وگوشی موبایلت!!

وای خدا کاشکی پدر انقدرواسه دخترعزیز نبود…حالا به کدوم مرهم آروم کنم غصه های این دل تنها رو؟