نامه عاشقانه!

سام علیک همشیره

چی جوری بگم؟آخه ما بچه لوطیا رو چه به نوشتن و این حرفا و این جنگولک بازیا؟ببین خواهر من ختم کلوم یادته یه روز بت گفتم ما گوشه نشین شهر عشقتیم؟تو هم گفتی باش تا اموراتت بگذره! حالا میخوام بگم والا بلا از گوشه نشینی خسته شدیم میخوایم ترقی کنیم بیایم بالا تو مرکز شهر عشقت…

میدونی آبجی واسه یه آدم راه گم کرده تو شب هیچی با حرمت تر از مهتاب نیست حالام واسه ما شوما خیلی حرمت داری میخوام بگم حرمت شوما واسه ما از مهتاب واسه یه آدم راه گم کرده و غریب هم بیشتره

آبجی این تن بمیره بیا زندگی رو سخت نگیر ما هم تا ته تهش باهاتیم…..

با مرام !با معرفت!با محبت!آخه مرام و معرفت و محبتت درست ولی یه چیز کم داری……صفا!

پررویی نباشه ها ولی ما دلمون میخواد رفیق راهمون با صفا باشه توی دل بزرگش همه آدما با همه ی بدیاشون جا بشن اما هیشکی جای ما رو نگیره…….گرفتی چی شد یا میخوای بگی متاسفم متوجه منظورتون نشدم؟ اونوخت من بینوا باس تموم این حرفای صد تا یه غازو که تو دکون هیچ عطاری پیدا نمیشه دوباره سر هم کنم؟

دردسرت ندم، بابا صفا و وفا و کمال و جمالتو عشقه بیا و بشو همسفر این مخلصت تو غم و غصه و خوشی و ناخوشی خبالت تخت بد نمیبینی! اگه قابل بدونی میخوام بگم ما همون شونه ای هستیم که واسه گریه هات همیشه هستیمو همون گوشی که واسه شنیدن صدات همیشه وخت داریم…اه ای بابا آخه ما رو چه به نوشتن این حرفای قلمبه سلمبه؟

 میدونم شوما هم با همون سادگی ما حال میکنی سرتو درد نیارم به هر حال آبجی ما خیلی خاطرتو میخوایم، خراب نگاهتیم بیا و دست رد به سینه ما نزن به قول بچه با کلاسا دوستت داریم…